Na świecie istnieje wiele technik animacji, które wykorzystywane są w produkcji filmów przeznaczonych dla młodszych widzów. W Polsce za początki animacji uważa się czasy po drugiej wojnie światowej, a konkretnie bajki pod tytułem "Za Króla Krakusa", której reżyserem był Zenon Wasilewski. Premiera bajki odbyła się w 1947 roku. Zdecydowanie najsłynniejszym polskim studiem odpowiedzialnym za animacje był Semafor. Jego siedziba znajdowała się w Łodzi i właśnie tam powstawały filmy animowane, do tworzenia których używano wszelkich metod. Od rysunkowej, do wycinankowej, lelkowej czy kombinowanej. Jedne z popularniejszych to "Miś Colargol" czy "Miś Uszatek". Jednym z najbardziej popularnych filmów animowanych w poprzednich latach był zdecydowanie "Tango" z 1980 roku. Jego produkcją zajął się Zbigniew Rybczyński, a nagroda dotyczyła kategorii Krótkometrażowego Filmu Animowanego. Nie tylko za to Semafor otrzymał Oscara. 2008 rok upłynął firmie pod znakiem otrzymania nagrody za produkcję "Piotruś i Wilk" . Studio Filmów Animowanych z siedzibą w Krakowie to jednak jedne z najbardziej zasłużonych na naszym terenie. To właśnie stąd wyszły tak znane produkcje jak "Reksio" czy "Bolek i Lolek". W dzisiejszej erze animacji komputerowej sukcesami może się pochwali łódzkie Anima-Pol czy Marek Serafiński, którego siedziba znajduje się w Warszawie. Najbardziej znanym grafikiem komputerowym w obecnych czasach w Polsce jest Tomasz Bagiński. Jego talent został zauważny na całym świecie, gdy jego animacja została nominowana do Oscara. Była to animacja zatytułowana "Katedra". 
Animacja do niej została wykonana tylko przez niego, nikt mu w tym nie pomagał. Jej historia dotyczyła pewnego starszego człowieka, który stąpał po wyniszonej Ziemi, w czasach, gdy słońce już powoli gasło. Człowiek ten po raz ostatni podziwał jego wschód, zanim znalazł się w tytułowej Katedrze, gdzie pod wpływem światła stał się jedną z wielu kolumn. W ten sposób wypełnił swoje przeznaczenie. Inna, bardzo popularna historia w reżyserii Tomasza Bagińskiego to "Sztuka spadania", której akcja dzieje się na jednej z wysp Pacyfiku. Tam właśnie zostali wysłani zasłużeni żołnierze, którzy zrobili wiele dla kraju, ale postradali rozum i dowództwo nie wiedziało, co z nimi zrobić. Postanowili zatem zamknąć w jednym miejscu, gdzie każdy z nich może zajmować się swoim wyimaginowanym hobby. Dla jednego z nich to będzie bieganie, dla kogoś pisanie sztuki lub fotografia. Jednak dla jeszcze kogoś innego, będzie to sztuka pięknego spadania. Polska animacja jest bardzo niedoceniana na świecie, a Tomasz Bagiński jest jedną z osób, które mogą to zmienić.Nowe szaty króla
“Nowe szaty króla” są jedną z najzabawniejszych bajek wytwórni Walta Disneya. Akcja bajki dzieje się w starej, egzorycznej Ameryce Południowej, a jej głównym bohaterem jest Kuzco, arogancki, zakochany w sobie, młody władca, który nie cierpi sprzeciwu. Dostał tron w spadku i korzysta z jego przywilejów kiedy tylko może, nadużywając władzy, traktując swoich podwładnych olewawczo. Pewnego dnia zaprasza do siebie wieśniaka imieniem Pacha, by doradzić się czegoś. Pyta się, o jakiej porze i pod jakim kątem pada słońce na wzgórzu, gdzie Pacha mieszka. Pacha jest zadowolony, że król się interesuje jego terenami, więc wszystko mu mówi, dokładnie omawiając każdy szczegół. Gdy końcu, Kuzco zdradza swoje prawdziwe intencje względem wzgórza Pachy. Mianowicie chce tam postawić wodny park rozrywki, gdzie będzie mógł się relaksować po ciężkim dniu nic nie robienia. Zbulwersowany Pacha o mały włos nie zostaje wtrącony do lochu za sprzeciw i wraca smutny do swojej rodziny. Kuzco w tym czasie rozmawia towarzysko z Yzmą, doradczynią, która ma wobec niego niecny plan, wobec czego zaprasza go na kolację do siebie. Kuzco przyjmuje zaproszenie, chociaż niechętnie. Yzma ma swojego pracownika Kronka, sympatycznego, łajtłapatowatego osiłka, który nie jest stworzony do czynienia zła, ale cóż na to poradzić – taka praca. Po wyknuciu planu zabicia Kuzco Yzma czeka na przybycie na kolację. Gdy się zjawia, Kronk podaje mu polecony przez Yzmę środek, który ma go uśmierić. Przez przypadek Kronk bierze złą fiolkę i w wyniku tej pomyłki Kuzco nie ginie, jak było pierwotnie zaplanowane, a zamienia się w lamę. Wściekła Yzma nie traci fasonu i zleca Kronkowi wyniesienie go w dzicz i zamordowanie. Niestety znowu Kronk zawodzi i zamiast zabić Kuzco, porzuca go w dżungli, ale oczywiście nie przyznaje się do tego błędu swojej szefowej. Ta pewna śmierci króla zaczyna wprowadzać nowe rządy w królestwie, a w międzyczasie Kuzco budzi się ze śpiączki w skórze lamy i natrafia na Pache, który nadal jest na niego wściekły. Początkowo Kuzco nie rozumie, że teraz jego rozkazy nie mają żadnego znaczenia i nie może tak po prostu rozkazywać wieśniakowi, a musi polegać na nim, troszczyć się o niego, jak i on o niego. To dorpowadza do zacieśnienia między nimi chłodnych stosunków, a Kuzco uczy się doceniać ludzi. Pacha obiecuje pomóc Kuzco odzyskać tron pod warunkiem, że ten zrezygnuje z planu postawienia na jego terenie placu rozrywki.
Tagi: bajki, dzieci, dżungla, król, Kronk, Kuzco, ludzie, rozrywka, szaty, telewizja, wyobraźnia, Yzma, zabawa
Jedna z piękniejszych bajek Walta Disneya to “Dinozaur”. Opowiada o przygodach prehistorycznego pięknego kaczątka, czyli dinozaura, który trafił pod opiekę sympatycznych, ale ostrożnych lemurów. Ich przywódca niezbyt zgadza się, by Aladar, młodziutki dinozaur, został z nimi, ale Suri, opiekunka stada, chce go zatrzymać. Akcja przenosi się kilka lat wprzód, gdy Aladar jest już dorosłym, chociaż i tak młodym jak na swój wiek dinozaurem i chroni swoją małpią rodzinę przed zagrożeniami. Czuje się inny, wie, iż nie należy do tego miejsca, ale kocha rodzinę i nie myśli o tym, by ją zostawić wcale. Pewnego dnia, a właściwie wieczoru, lemury urządziły obrzędy godowe, czyli każda małpka szukała na drzewie swojej drugiej połówki, tańcząc, śmiejąc się i ciesząc wolnością. Gdy słońce zaczęło zachodzić, z nieba spadło mnóstwo rozświetlonych gwiazd. Zaniepokojona rodzina zebrała się w kupę i obserwowała niebo, z którego zaczął spadać olbrzymi meteoryt. Jego uderzenie w Ziemię powoduje kataklizm na światową skalę, czyli ogień rozszerzający się w błyskawicznym tempie po całym świecie. Ucieczka niewiele daje, a jednak dzięki zwinnemu i szybkiemu Aladarowi rodzinie w ostatniej chwili udaje się przetrwać potwornie zabójczą falę uderzeniową – Aladar w przypływie ostateczności skacze do wody i w ten sposób rodzina jest cała. Następnego dnia, gdy słońce oświetla planetę, okazuje się, że jest prawie cała wymarła. Rodzina wyrusza na poszukiwanie żywej duszy i natrafia na podejrzanie zaciekawione nimi dinozaury. Okazuje się, że to stado niebezpiecznych, drapieżnych i wiecznie głodnych vielociraptorów, które atakują Aladara. Dinozaur wbiega w burzę piaskową, gdzie natrafia na podrózujące dinoazury. Przewodzi nimi brutalny i władczy Kron, który nie uznaje słabszych od siebie. Aladar na wstępnie wpada z nim w mały konflikt. Maszeruje dalej z nimi w stadzie, zaprzyjaźniając się ze starą samicą diplodoka oraz triceratopsa, które ledwo, bo ledwo, ale jeszcze póki co nadążają za stadem. Ich tropem podąża jednak para mięsożernych i potężnych kantozaurów, z którymi nie upora się nawet Kron. Kiedy więc docierają do miejsca przeznaczenia – jedynej ocalałej doliny, niedotknięte kataklizmem, a ich tropem pojawiają się brutalne potwory, nie pozostaje nic innego jak z nimi walczyć. Jednak nie siłą, a sposobem można je pokonać, Aladar o tym wie i namawia wielkie stado, by mu w tym pomogły. Kron zostaje sam i płaci za to najwyższą cenę.
Gumisie to bajka o oryginalnym tytule “Disneys Adventures of the Gummi Bears”. Jest to bajka, która została wyprodukowana w 1985 roku, a jej ogólna produkcja trwała do 1991 roku. Bohaterami tej kreskówki były miłe, sympatyczne leśne niedźwiadki. Został on wyprodukowany w Stanach Zjednoczonych. Gumisie zamieszkiwały ukryte w lesie, w Gumisiowej Dolinie. Bajka ta jednak miała o wiele więcej bohaterów, ponieważ występowało w niej sporo postaci drugolanowych, które były zaczepnięte z mitologii, innych bajek i starożytnych opowiadań, także prócz sympatycznych, troskliwych Gumisiów mogliśmy oglądać także trolle, ogry oraz olbrzymy, które zamieszkiwały las. Mimo wysokiej popularności w sąsiednich krajach, w Polsce emisja tej kreskówki nie trwała zbyt długo, jedynie w latach dziwięćdziesiątych była ona bardzo popularna, lecz szybko straciła swoje znaczenie. Najbardziej znana jej rola to Wieczorynka – była jedną z bajek puszczanych dzieciom na dobranoc. Kabi był najmłodszym Gumisiem w całej ich rodzinie, a jego odwieczną fantazją było zostanie bohaterowym rycerzem. Był dzieckiem i bardzo często poszukiwał dla rozrywki przygód, co często wpakowywało całą rodzinę w kłopoty. Tami to z pozoru duży i powolny Gumiś, jednak w chwilach, gdy musiał wykazać się sprytem i szybkością, także nie zawodził. Grafi natomiast był nieformalnym, nieoficjalnym przywódcą tych Gumisiów, dlatego wszystkie ich decyzje, niepowodzenia przypisywał sobie. Był ponadto bardzo skromny, dlatego gdy coś im się powiodło, nie przypisywał sobie samemu sukcesów, mimo iż ratownicze pomysły pochodziły także od niego. Bunia z kolei jest gospodynynią całej gumisiowatej rodziny. Występowało w tej bajce więcej gumisiowatych bohaterów. Ich głównym pożywieniem, które swoją drogą bardzo lubiły, były magiczne Gumijagody, zapewniające im siłę, pożywienie i dodatkową energię zawsze wtedy, gdy ich potrzebowały. Ich największym wrogiem był książe Igthorn, który nienawidził z całego serca wszystkich gumisiów, a na swoich usługach miał całą potężną, ale niezbyt błyskotliwą armię ogrów, którzy służyli mu w układzie, iż ten nie będzie ich nękał, ale one pomogą mu ubić całą rodzinę. Bajka do dziś jest emitowana w niektórych krajach na świecie, jednak jej popularność ciągle maleje. Bajka w Polsce urosła do miana rangi bajki kultowej, pamiętanej przez kilka pokoleń.
“Pocahontas” jest jednym z głośniejszych filmów z wytwórni Walta Disneya. To 33 z kolei animowana historia, której inspiracja dotyczyła życia prawdziwej kobiety. Bajka opowiada o młodej indiance, zamieszkującą dziewicze dzikie tereny południowoamerykańskiej dżungli. Wiodą spokojne, ułożone życie bez problemów, czczą swoich zmarłych, nie mają problemów. Wszystko jest doskonałe. Pocahontas nie spieszy się do żadnego związku, mimo iż na oku mają ją już członkowie grupy. Pewnego dnia spokój sielankowego nastroju niszczy grupa ucywilizowanych poszukiwaczy złota, którzy przybywają na te tereny. Przewodniczy im chciwy Gubernator Ratcliff, który nie cofnie się przed niczym, by tylko zdobyć upragnione złoto. Pocahontas poznaje Johna Smitha, przystojnego poszukiwacza, który doskonale posługuje się też bronia palną. Początkowo uznaje go za identycznego jak inni jego współpodróżnicy pazernego na złoto człowieka. Zarzuca mu niedbałość o naturę, kompletny brak integracji z naturalnym środowiskiem. Właściwie nie jest zbyt daleka od prawdy, jednak John jest także dobrym człowiekiem. Nie wyrządza nikomu krzywdy, jeśli to nie jest absolutnie konieczne, szybko się uczy i ma uczucia. Pocahontas nieśmiało, acz skutecznie wprowadza go w życie Indian, pokazuje ich zwyczaje, mądrości, nauki. John przekonuje się z czasem do takiego życia, zaczyna doceniać to, co od lat docenia jej społeczeństwo i rozumie, iż nie mają prawa ze swoją załogą tak zakłócać ich spokoju. Innymi słowy dowiaduje się o sobie rzeczy, o które siebie nie podejrzewał. Pocahontas postanawia w końcu zapoznać Johna ze swoją dawno zmarłą babcią. Była to mądra kobieta, w indiański sposób wykształcona, była wróżką i dzięki temu utrzymuje kontakt nawet w stanie pozagrobowym. Jest zaklęta w długowiecznym, czterechsetnym drzewie. Uczy ona dziewczyne i chłopaka, doradza im w trudnych chwilach i ostrzega przed nadchodzącymi zmianami. Akurat właśnie są w środku wielkich zmian, ale wewnętrznych, które będą musiały skończyć się w trudny dla jednej ze stron sposób. Między Indianami a przybyszami napięcia rosną, wszystko zmierza nieuchronnie do wypowiedzenia wojny i długoletniego konfliktu. Wszystko o złoto. Nie ma sił, by powstrzymać ani jedną, ani tym bardziej drugą stronę. Gubernator wydaje rozkazy o przygotowaniu się do walki, a tymczasem John musi zadecydować, po której stronie konfliktu zamierza stanąć. To jednak nie wszystko, ponieważ to Pocahontas próbuje odwieść swoją rodzinę od wojny. Jak się okazuje, ani jedno ani drugie pozornie nie są w stanie zatrzymać nadchodzących wydarzeń.
“Hercules” był zarówno bajką, jak i filmem, za którego realizację brano się już niejednokrotnie. Bardzo często jednak wprowadzano pewne zmiany w jego życiorysie, którego podstawę stanowi grecka mitologia, i tak było także w przypadku realizacji Walta Disneya. Bajka została wyprodukowana w 1997. W tej historii podczas narodzin Herkulesa Zeus, jego ojciec, postanowił urządzić wielką imprezę na jego część. Na chwilę świetną atmosferę psuje Hades, władca podziemi, pan życia i śmierci, który jest zazdrosny o Zeusa. Zeus jest jego bratem i nie może zdzierżyć myśli, że ma tak dobrze, podczas gdy on cierpi w nudnej, mrocznej pracy Hadesu. Knuje przeciw swojemu władczemu bratu pewien plan – mianowicie następcą tronu ma być Herkules, ale jeśli uda mu się go pozbyć, wtedy jako drugi najsilniejszy z bogów będzie mógł siłą przejąć tron. I wskrzesza plan w życie, to znaczy rozkazuje swoim sługą, by uprowadzili młodego Herkulesa, podali mu miksturę, która zniesie jego nieśmiertelność, a następnie zabili. Jednak młody bohater jest już wystarczająco silny, by porywacze nabawili się z jego uprowadzeniem problemów. I tak się właśnie dzieje – mianowicie dziecko nie dopija do końca podanego mu trunku, a i same nie zostaje zabite, a jedyne zrzucone na Ziemię, do zwykłych ludzi. Tam odnajduje go młode małżeństwo, które bardzo stara się o dziecko i zatrzymuje je. Słudzy Hadesa postanawiają nie zdradzać szczegółów tej operacji. Dwadzieścia lat później młody Herkules okazuje się nie pasować do społeczności ludzkiej – jest zbyt silny, by grać w gry zespołowe, nikt nie chce się z nim zadawać. Wtedy jego rodzice postanawiają mu zdradzić, że jego ojcem jest Zeus, a oni sami są tylko jego podstawionymi. Herkules wyrusza do świątyni, by poradzić się Zeusa, co musi zrobić, by wstąpić do jego królestwa. Wtedy dostaje prostą odpowiedź – musi zostać bohaterem. A to, jak się okazuje, nie jest takie proste. Poznaje niziołka Phila, który w swoim życiu szkolił bardzo wielu superherosów, jednak każdy z nich okazywał się mieć jakąś słabą stronę. Decyduje się jednak podjąć kolejną próbę stworzenia superbohatera i idzie mu całkiem dobrze. Po latach treningów wyruszają na łowy łotrów i trafiają na minotaura, który napastuje bezbronną kobietę. Starcie z nim idzie mu łatwo i bez problemów, jednak nie zupełnie po myśli Phila. W końcu Hades, który jak się okazuje wszedł w pewien interes z Meg, tą atakowaną dziewczyną, dowiaduje się, że Herkules żyje.