Mój brat niedzwiedź

Dla wszystkich | 7 marca 2010

31„Mój brat nieździedź” to wzruszająca historia autorstwa studia Walta Disneya. Studio otrzymało za niego nominację do Oscara w roku jego produkcji, czyli dwa tysiące trzecim. To wzruszająca historia obsadzona w starodawnych realiach, gdy ludzie polowali na niedźwiedzie. Pewnego dnia dwóch braci wyruszyło na pościg za jednym z nich, tocząc brutalną walkę. W jej wyniku zginął jeden z nich. Drugi brat poprzysięga zemstę, ale nie wie jednego. Akcja w tym momencie skupia się na zmarłym bracie, który po śmierci przybiera postać nieździedzia. Nie może się z tym pogodzić, jest bardzo zrozpaczony, jednak w tym samym dniu przytrafia mu się pewna przygoda. Wpada sam w pułapkę zasawioną przez człowieka. Boi się, że gdy jeden z nich przyjdzie, zabije go. Jednak pojawia się młody niedźwiadek, który okazuje się bardzo irytujący, ale też jedynym kołem ratunkowym dla niego. Postanawia wejść z nim w układ – będą razem podróżować, jeśli go teraz uwolni. Zwierzęta zaczyna łączyć niepisana, dziwna przyjaźń, mianowicie poza tym, że zaczynają się rozumieć, to mimo wszystko rozmawiają o różnicach, jakie dzielą ich między ludźmi. Człowiek w skórze niedźwiedzia broni ludzi, jednak młody ciągle nie rozumie, jak on może tak myśleć. Przecież ludzie to gatunek, który bez przyczyny zabija niedźwiedzie, bez żadnego konkretnego powodu. To bardzo krzywdzi te zwierzęta, a ludzie robią z nich tylko ubrania. Jak można ich rozumieć w tym przypadku? Mężczyzna nie chce zdradzić, że był kiedyś człowiekiem, ponieważ boi się odrzucenia. W tym czasie pojawia się brat człowieka i zaczyna go atakować. Jest wściekły, żądny krwi i mordu na niedźwiedziu. Konflikt trwa do czasu, aż brat nie zostaje strącony w przepaść, z której nie może wyjść. Brat ucieka wraz ze swoim nowym przyjacielem i wyruszają do pewnej utopii dla niedźwiedzi. Tam, opowiada, znajdą spokój, ponieważ tamtymi drogami nie chadzają ludzie, a ryb w tamtejszych stawach jest naprawdę dużo. Podczas wycieczki mężczyzna wpada na wiele ciekawych pomysłów, dzięki którym mogą szybciej podróżować. Wyprawa staje się dla obydwu niedźwiedzi prawdziwą wycieczką, uśmiechają się i rozmawiają, a młody niedźwiadek zdradza, że jego rodzina została zabita przez ludzi i dlatego nie chce nawet słyszeć o tym, że być może gatunek ludzki nie jest taki zły. Zwierzęta docierają w końcu do upragnionego celu, gdzie zwierzęta oddają się przyjemnym kąpielą, nie przejmują się niczym, nie martwią się o kłusujących ludzi i tak dalej. W człowieku w skórze niedźwiedzia odzywają się typowo ludzkie instynkty.

Tagi: , , , , , , , , , , , ,

Dinozaur

Dla dzieci | 21 listopada 2009

5Jedna z piękniejszych bajek Walta Disneya to „Dinozaur”. Opowiada o przygodach prehistorycznego pięknego kaczątka, czyli dinozaura, który trafił pod opiekę sympatycznych, ale ostrożnych lemurów. Ich przywódca niezbyt zgadza się, by Aladar, młodziutki dinozaur, został z nimi, ale Suri, opiekunka stada, chce go zatrzymać. Akcja przenosi się kilka lat wprzód, gdy Aladar jest już dorosłym, chociaż i tak młodym jak na swój wiek dinozaurem i chroni swoją małpią rodzinę przed zagrożeniami. Czuje się inny, wie, iż nie należy do tego miejsca, ale kocha rodzinę i nie myśli o tym, by ją zostawić wcale. Pewnego dnia, a właściwie wieczoru, lemury urządziły obrzędy godowe, czyli każda małpka szukała na drzewie swojej drugiej połówki, tańcząc, śmiejąc się i ciesząc wolnością. Gdy słońce zaczęło zachodzić, z nieba spadło mnóstwo rozświetlonych gwiazd. Zaniepokojona rodzina zebrała się w kupę i obserwowała niebo, z którego zaczął spadać olbrzymi meteoryt. Jego uderzenie w Ziemię powoduje kataklizm na światową skalę, czyli ogień rozszerzający się w błyskawicznym tempie po całym świecie. Ucieczka niewiele daje, a jednak dzięki zwinnemu i szybkiemu Aladarowi rodzinie w ostatniej chwili udaje się przetrwać potwornie zabójczą falę uderzeniową – Aladar w przypływie ostateczności skacze do wody i w ten sposób rodzina jest cała. Następnego dnia, gdy słońce oświetla planetę, okazuje się, że jest prawie cała wymarła. Rodzina wyrusza na poszukiwanie żywej duszy i natrafia na podejrzanie zaciekawione nimi dinozaury. Okazuje się, że to stado niebezpiecznych, drapieżnych i wiecznie głodnych vielociraptorów, które atakują Aladara. Dinozaur wbiega w burzę piaskową, gdzie natrafia na podrózujące dinoazury. Przewodzi nimi brutalny i władczy Kron, który nie uznaje słabszych od siebie. Aladar na wstępnie wpada z nim w mały konflikt. Maszeruje dalej z nimi w stadzie, zaprzyjaźniając się ze starą samicą diplodoka oraz triceratopsa, które ledwo, bo ledwo, ale jeszcze póki co nadążają za stadem. Ich tropem podąża jednak para mięsożernych i potężnych kantozaurów, z którymi nie upora się nawet Kron. Kiedy więc docierają do miejsca przeznaczenia – jedynej ocalałej doliny, niedotknięte kataklizmem, a ich tropem pojawiają się brutalne potwory, nie pozostaje nic innego jak z nimi walczyć. Jednak nie siłą, a sposobem można je pokonać, Aladar o tym wie i namawia wielkie stado, by mu w tym pomogły. Kron zostaje sam i płaci za to najwyższą cenę.

Tagi: , , , , , , , , , , ,

Pocahontas

33„Pocahontas” jest jednym z głośniejszych filmów z wytwórni Walta Disneya. To 33 z kolei animowana historia, której inspiracja dotyczyła życia prawdziwej kobiety. Bajka opowiada o młodej indiance, zamieszkującą dziewicze dzikie tereny południowoamerykańskiej dżungli. Wiodą spokojne, ułożone życie bez problemów, czczą swoich zmarłych, nie mają problemów. Wszystko jest doskonałe. Pocahontas nie spieszy się do żadnego związku, mimo iż na oku mają ją już członkowie grupy. Pewnego dnia spokój sielankowego nastroju niszczy grupa ucywilizowanych poszukiwaczy złota, którzy przybywają na te tereny. Przewodniczy im chciwy Gubernator Ratcliff, który nie cofnie się przed niczym, by tylko zdobyć upragnione złoto. Pocahontas poznaje Johna Smitha, przystojnego poszukiwacza, który doskonale posługuje się też bronia palną. Początkowo uznaje go za identycznego jak inni jego współpodróżnicy pazernego na złoto człowieka. Zarzuca mu niedbałość o naturę, kompletny brak integracji z naturalnym środowiskiem. Właściwie nie jest zbyt daleka od prawdy, jednak John jest także dobrym człowiekiem. Nie wyrządza nikomu krzywdy, jeśli to nie jest absolutnie konieczne, szybko się uczy i ma uczucia. Pocahontas nieśmiało, acz skutecznie wprowadza go w życie Indian, pokazuje ich zwyczaje, mądrości, nauki. John przekonuje się z czasem do takiego życia, zaczyna doceniać to, co od lat docenia jej społeczeństwo i rozumie, iż nie mają prawa ze swoją załogą tak zakłócać ich spokoju. Innymi słowy dowiaduje się o sobie rzeczy, o które siebie nie podejrzewał. Pocahontas postanawia w końcu zapoznać Johna ze swoją dawno zmarłą babcią. Była to mądra kobieta, w indiański sposób wykształcona, była wróżką i dzięki temu utrzymuje kontakt nawet w stanie pozagrobowym. Jest zaklęta w długowiecznym, czterechsetnym drzewie. Uczy ona dziewczyne i chłopaka, doradza im w trudnych chwilach i ostrzega przed nadchodzącymi zmianami. Akurat właśnie są w środku wielkich zmian, ale wewnętrznych, które będą musiały skończyć się w trudny dla jednej ze stron sposób. Między Indianami a przybyszami napięcia rosną, wszystko zmierza nieuchronnie do wypowiedzenia wojny i długoletniego konfliktu. Wszystko o złoto. Nie ma sił, by powstrzymać ani jedną, ani tym bardziej drugą stronę. Gubernator wydaje rozkazy o przygotowaniu się do walki, a tymczasem John musi zadecydować, po której stronie konfliktu zamierza stanąć. To jednak nie wszystko, ponieważ to Pocahontas próbuje odwieść swoją rodzinę od wojny. Jak się okazuje, ani jedno ani drugie pozornie nie są w stanie zatrzymać nadchodzących wydarzeń.

Tagi: , , , , , , , , , , , , , ,