Mój brat niedzwiedź

Dla wszystkich | 7 marca 2010

31„Mój brat nieździedź” to wzruszająca historia autorstwa studia Walta Disneya. Studio otrzymało za niego nominację do Oscara w roku jego produkcji, czyli dwa tysiące trzecim. To wzruszająca historia obsadzona w starodawnych realiach, gdy ludzie polowali na niedźwiedzie. Pewnego dnia dwóch braci wyruszyło na pościg za jednym z nich, tocząc brutalną walkę. W jej wyniku zginął jeden z nich. Drugi brat poprzysięga zemstę, ale nie wie jednego. Akcja w tym momencie skupia się na zmarłym bracie, który po śmierci przybiera postać nieździedzia. Nie może się z tym pogodzić, jest bardzo zrozpaczony, jednak w tym samym dniu przytrafia mu się pewna przygoda. Wpada sam w pułapkę zasawioną przez człowieka. Boi się, że gdy jeden z nich przyjdzie, zabije go. Jednak pojawia się młody niedźwiadek, który okazuje się bardzo irytujący, ale też jedynym kołem ratunkowym dla niego. Postanawia wejść z nim w układ – będą razem podróżować, jeśli go teraz uwolni. Zwierzęta zaczyna łączyć niepisana, dziwna przyjaźń, mianowicie poza tym, że zaczynają się rozumieć, to mimo wszystko rozmawiają o różnicach, jakie dzielą ich między ludźmi. Człowiek w skórze niedźwiedzia broni ludzi, jednak młody ciągle nie rozumie, jak on może tak myśleć. Przecież ludzie to gatunek, który bez przyczyny zabija niedźwiedzie, bez żadnego konkretnego powodu. To bardzo krzywdzi te zwierzęta, a ludzie robią z nich tylko ubrania. Jak można ich rozumieć w tym przypadku? Mężczyzna nie chce zdradzić, że był kiedyś człowiekiem, ponieważ boi się odrzucenia. W tym czasie pojawia się brat człowieka i zaczyna go atakować. Jest wściekły, żądny krwi i mordu na niedźwiedziu. Konflikt trwa do czasu, aż brat nie zostaje strącony w przepaść, z której nie może wyjść. Brat ucieka wraz ze swoim nowym przyjacielem i wyruszają do pewnej utopii dla niedźwiedzi. Tam, opowiada, znajdą spokój, ponieważ tamtymi drogami nie chadzają ludzie, a ryb w tamtejszych stawach jest naprawdę dużo. Podczas wycieczki mężczyzna wpada na wiele ciekawych pomysłów, dzięki którym mogą szybciej podróżować. Wyprawa staje się dla obydwu niedźwiedzi prawdziwą wycieczką, uśmiechają się i rozmawiają, a młody niedźwiadek zdradza, że jego rodzina została zabita przez ludzi i dlatego nie chce nawet słyszeć o tym, że być może gatunek ludzki nie jest taki zły. Zwierzęta docierają w końcu do upragnionego celu, gdzie zwierzęta oddają się przyjemnym kąpielą, nie przejmują się niczym, nie martwią się o kłusujących ludzi i tak dalej. W człowieku w skórze niedźwiedzia odzywają się typowo ludzkie instynkty.

Tagi: , , , , , , , , , , , ,

Smurfy

Dla dzieci | 7 grudnia 2009

21Smurfy, czy też Smerfy, to bajka francuskiej produkcji zatytułowanej w oryginale „Les Schtroumpfs”. Historia ta opowiada o społecznośći małych, niebieskich stworzeń, dość podobnych do ludzi, które zamieszkiwały któryś z europejskich lasów. Wszystkie Smerfy są koloru mocno niebieskiego i chodzą ubrane w białe spodnie i czapki. Wyjątkiem od reguły jest przywódca wszystkich Smurfów, czyli Papa Smurf, który nosi czerwoną czapkę. Jest najstarszym ze wszystkich bohaterów i dlatego ma funkcję dowódcy, ponieważ przemawia przez niego doświadczenie i obeznanie z wieloma sprawami, o których jego podopieczni nie mieli pojęcia. Jest mądry, wyrozumiały i kiedy trzeba tajemniczy – chroni swoją rodzinę od wszelkiego zła. Smurfy mają w swojej społeczności określoną rolę – każdy za coś odpowiada, jest specjalista od napraw, jest kucharz. I co ciekawe jest także jedna Smerfetka. Niedawno była pewna afera związana z faktem, iż w społeczności Smurfów występuje tylko jedna kobieta – sytuacja ta bardzo przypominała absurdalność Teletubisów, u których płeć nie zawsze była do końca sprecyzowana. Smerfy w Polsce były emitowane jako dobranocki czy wieczorynki. Pierwszym i najgroźniejszym wrogiem Smurfów był Gargamel, który mieszkał samotnie w domu w lesie wraz ze swoim kotem Klakierem i wiecznie kombinował, jak powycinać skutecznie wszystkie Smerfy, ponieważ bardzo za nimi nie przepadał. Smerfy emitowane były w kilkunastominutowych odcinkach, jednak ostatnio trwają prace nad ich pełnometrażową wersją, która ma zostać zrealizowana w całości wykorzystując wszelkie możliwe komputerowe efekty specjalne. Wiele osób krytykuje takie podejście do sprawy, ponieważ bajki skonstruowane tylko przy użyciu komputerowych efektów specjalnych są teraz bardzo powszechne, a co za tym idzie, tracą swoją niecodzienną wartość. Wiele osób jest za tym, by przywrócić do obiegu bajki wykorzystujące technikę czysto rysunkową, to znaczy wrócić do czasów, gdy Disney produkował bajki przy użyciu ołówków i technik dodatkowych animacji. Czy to jest właściwy krok? Cóż, jest tylu samo chętnych, ilu przeciwników. Jedno wiadomo na pewno – Smurfy wniosły do kanonu europejskich bajek wiele standardów, które jeszcze długo nie zostaną utarte przez pęczniejące ilościowo bajki wygenerowane tylko przy użyciu komputera, ponieważ kiedyś bajki były tylko dla dzieci, a dzisiaj tworzone są z myślą o dorosłych, nie tylko o dzieciach i to im szkodzi.

Tagi: , , , , , , , , , , ,

Gumisie

Dla dzieci | 13 listopada 2009

20Gumisie to bajka o oryginalnym tytule „Disneys Adventures of the Gummi Bears”. Jest to bajka, która została wyprodukowana w 1985 roku, a jej ogólna produkcja trwała do 1991 roku. Bohaterami tej kreskówki były miłe, sympatyczne leśne niedźwiadki. Został on wyprodukowany w Stanach Zjednoczonych. Gumisie zamieszkiwały ukryte w lesie, w Gumisiowej Dolinie. Bajka ta jednak miała o wiele więcej bohaterów, ponieważ występowało w niej sporo postaci drugolanowych, które były zaczepnięte z mitologii, innych bajek i starożytnych opowiadań, także prócz sympatycznych, troskliwych Gumisiów mogliśmy oglądać także trolle, ogry oraz olbrzymy, które zamieszkiwały las. Mimo wysokiej popularności w sąsiednich krajach, w Polsce emisja tej kreskówki nie trwała zbyt długo, jedynie w latach dziwięćdziesiątych była ona bardzo popularna, lecz szybko straciła swoje znaczenie. Najbardziej znana jej rola to Wieczorynka – była jedną z bajek puszczanych dzieciom na dobranoc. Kabi był najmłodszym Gumisiem w całej ich rodzinie, a jego odwieczną fantazją było zostanie bohaterowym rycerzem. Był dzieckiem i bardzo często poszukiwał dla rozrywki przygód, co często wpakowywało całą rodzinę w kłopoty. Tami to z pozoru duży i powolny Gumiś, jednak w chwilach, gdy musiał wykazać się sprytem i szybkością, także nie zawodził. Grafi natomiast był nieformalnym, nieoficjalnym przywódcą tych Gumisiów, dlatego wszystkie ich decyzje, niepowodzenia przypisywał sobie. Był ponadto bardzo skromny, dlatego gdy coś im się powiodło, nie przypisywał sobie samemu sukcesów, mimo iż ratownicze pomysły pochodziły także od niego. Bunia z kolei jest gospodynynią całej gumisiowatej rodziny. Występowało w tej bajce więcej gumisiowatych bohaterów. Ich głównym pożywieniem, które swoją drogą bardzo lubiły, były magiczne Gumijagody, zapewniające im siłę, pożywienie i dodatkową energię zawsze wtedy, gdy ich potrzebowały. Ich największym wrogiem był książe Igthorn, który nienawidził z całego serca wszystkich gumisiów, a na swoich usługach miał całą potężną, ale niezbyt błyskotliwą armię ogrów, którzy służyli mu w układzie, iż ten nie będzie ich nękał, ale one pomogą mu ubić całą rodzinę. Bajka do dziś jest emitowana w niektórych krajach na świecie, jednak jej popularność ciągle maleje. Bajka w Polsce urosła do miana rangi bajki kultowej, pamiętanej przez kilka pokoleń.

Tagi: , , , , , , , , , , , ,